Η σημασία του οίνου τον οποίο υμνούσαν οι ποιητές και δόξαζαν οι βασιλείς, φαίνεται στην αρχαία Ελλάδα από την λατρεία του Διόνυσου και τις διονυσιακές γιορτές. Το κρασί στη θρησκεία είχε εξέχουσα θέση. Με οίνο τιμούσαν οι αρχαίοι Έλληνες τους θεούς στις σπονδές και με αγγεία κρασιού για συνοδεία, αποχαιρετούσαν τους νεκρούς.
Ο οίνος παρέμεινε όμως καθημερινός σύντροφος των Ελλήνων και στις μετέπειτα ιστορικές περιόδους όπως στους Ελληνιστικούς και στους Ρωμαϊκούς χρόνους. Στους δε Βυζαντινούς το κρασί όπως αποκαλείται πλέον ο οίνος είχε ιδιαίτερο συμβολισμό. Προστατευμένο από τη χριστιανική θρησκεία με τον ίδιο τον Χριστό να αναφέρετε ως άμπελος και τη θεία κοινωνία να προσφέρεται στους πιστούς ως το αίμα του το κρασί συνέχισε να λατρεύεται από τους Έλληνες. Έτσι το κρασί στη θρησκεία διατήρησε και τότε τη θέση του αν και η διονυσιακή λατρεία έμεινε μια απαγορευμένη ανάμνηση που ξεσπούσε σε γιορτές σαν αυτή του Αγίου Τρύφωνα προστάτη των αμπελουργών στην Ελλάδα.
Παναγιώτης Κυριαζίδης
Ο οίνος παρέμεινε όμως καθημερινός σύντροφος των Ελλήνων και στις μετέπειτα ιστορικές περιόδους όπως στους Ελληνιστικούς και στους Ρωμαϊκούς χρόνους. Στους δε Βυζαντινούς το κρασί όπως αποκαλείται πλέον ο οίνος είχε ιδιαίτερο συμβολισμό. Προστατευμένο από τη χριστιανική θρησκεία με τον ίδιο τον Χριστό να αναφέρετε ως άμπελος και τη θεία κοινωνία να προσφέρεται στους πιστούς ως το αίμα του το κρασί συνέχισε να λατρεύεται από τους Έλληνες. Έτσι το κρασί στη θρησκεία διατήρησε και τότε τη θέση του αν και η διονυσιακή λατρεία έμεινε μια απαγορευμένη ανάμνηση που ξεσπούσε σε γιορτές σαν αυτή του Αγίου Τρύφωνα προστάτη των αμπελουργών στην Ελλάδα.
Παναγιώτης Κυριαζίδης
Τέλειο!
ΑπάντησηΔιαγραφήΣοφία Στεφανίδου